Ποίηση Βασιλικής Δραγούνη

ΜΠΛΕ ΓΡΑΜΜΗ

Οι βλέψεις μου ξεστράτισαν.

Θαρρώ πως με τα χρόνια αυτό συνέβη.

Περιπλανήθηκαν μακριά μου βήμα βήμα

αθόρυβα, χωρίς καμία νύξη.

Οι πρώτες στη σειρά μπορεί να έκαναν

μια ήσυχη απόδραση, αλλά και οι επόμενες

ακολούθησαν, κάνοντας έξοδο

ηρωική, σε αργή κίνηση.

 

Τα όνειρά μου άλλαξαν πορεία

και ξέφυγαν απροειδοποίητα

αφήνοντάς με κόντρα στους ανέμους

δίχως πηδάλιο και μ' ανοιχτά πανιά.

 

Ήρθε η ώρα να συγκεντρωθούν

αυτές οι ατίθασες επιθυμίες πάλι.

Υποψιάζομαι πως δεν ξεμάκρυναν πολύ

πως δεν ξεπέρασαν τη μπλε γραμμή ακόμα.

Μπορεί να χρειαστούν ενισχύσεις

αλλά έχω φίλους πειρατές.

 

Είναι απλά θέμα χρόνου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Καινούργιο ποίημα!

Πατήστε στο βελάκι!

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ήταν η χρονιά των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων,

των κανόνων που κανείς δεν κράτησε,

των επινοημένων λογομαχιών,

των σελίδων έγγραφων μετανοιών που δεν ταχυδρομήθηκαν ποτέ,

των κλεφτών ματιών πάνω απ' τα σφιγμένα πρόσωπα,

της δραματικής απόγνωσης μέσα στο σκοτάδι.

 

Ήταν η χρονιά των φρούδων ελπίδων.

Κάθε δρόμος που πήραμε ήταν λάθος.

Το μετανιώσαμε αργότερα,

στις μακρές εξομολογήσεις σε απρόθυμους ακροατές,

στο προσποιητό ενδιαφέρον αδιάφορων φίλων,

σε σύντομες εκμυστηρεύσεις που καμιά φορά

-ή και περισσότερες, μας έριχναν σκοπίμως

στην παγίδα των υποθέσεων.

 

Τελικά ήταν τόσο απλό

το μόνο που έπρεπε να κάνουμε:

να αγαπάμε ο ένας τον άλλον

λίγο περισσότερο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ ΑΝΟΙΞΗ

Κάποτε, ζούσαμε με το παραμύθι

μιας επαναστάτριας πριγκίπισσας.

Δεν την είδαμε ποτέ, ήταν ακριβοθώρητη

στην εξορία, όπου είχε το βασίλειό της

μέσα στο τροπικό δάσος

των παραπλανημένων προορισμών.

 

Τα ήσυχα πρωινά ακούγαμε τα χτύπημα

απ’ τα βαθιά τατουάζ που χάραζε

σε σχήμα καρδιάς με βέλος

στα ετοιμοθάνατα δέντρα.

 

Κάποιες στιγμές, η φευγαλέα παρουσία της

αναλαμπή φωτός στο δρόμο μας

-αμυδρή εικόνα από χρυσαφένια χρώματα

μ’ ένα λοφίο παγωνιού για στέμμα.

 

Τελικά, σκορπίσαμε τις στάχτες των προγόνων μας

ανάμεσα στα λούπινα και τους ασφόδελους

για να ανθίσουν και πάλι τα κλωνάρια

τον Μάιο.

Στη συνέχεια φύγαμε.

 

Δεν ακούσαμε ξανά για εκείνη

για χρόνια, αλλά πιστεύω ότι είναι ακόμα εκεί

συνεχίζοντας την επανάστασή της

και ευγνωμονώντας κάθε Μάιο

εμάς, τους ανθρώπους.

 

Βασιλική Δραγούνη

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΡΕΙΑΣ

Σ' εκείνο το δωμάτιο που βρήκαμε καταφύγιο

υπήρχε μια πόρτα που οδηγούσε στο δάσος

και ένα μόνο παράθυρο με θέα

οτιδήποτε πρέπει να προσδοκά κανείς

όταν τα όνειρά του είναι ακροβολισμένα στον ουρανό

και η καρδιά του ένα ατίθασο άλογο

που καλπάζει πιστεύοντας πως θαυμάζεται

για την  υπερηφάνεια και το βήμα του.

 

Μου είχες υποσχεθεί ένα κάστρο

με μια τάφρο γεμάτη με διαμάντια και

με μια κρεμαστή γέφυρα στολισμένη

με το πιο κόκκινα ρουμπίνια

λαμπερά σαν μάτι της τίγρης και

με τείχη άσπρη σαν τα δόντια της

όταν στεκόμασταν εκεί, στην κορυφή του λόφου

μαζεύοντας χρωματιστά αστέρια σε ένα ψάθινο καλάθι.

 

Και στη συνέχεια, τα αφήσαμε όλα πίσω

όπως ο ναύτης το κάθε λιμάνι

προσδοκώντας αυτά που η θάλασσα θα φέρει

όταν ξεμάκρυνε από μπροστά μας κάθε ίχνος στεριάς.

 

Βασιλική Δραγούνη

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

 
ΕΝ ΤΩ ΒΑΘΕΙ

Αν ο κόσμος κάποιου είναι

ό,τι τα μάτια του μπορούν να δουν

τότε ο δικός μου βρίσκεται

μέσα στον κύκλο του χεριού μου.

 

Αυτός ο χώρος ο κλειστός  

περιέχει όσα χρειάζομαι -

ένα και μόνο κάστρο ριζωμένο

μέσα σε πέτρινους τοίχους.

 

Τούβλο με τούβλο έχτισα

τα τείχη της απόστασης

έκαψα κάθε γέφυρα

που κάποτε ήταν από ασήμι και χρυσό.

 

Το άδειο φεγγάρι κρύβει συνωμοτικά

το αγκαθωτό γρασίδι

και μια τάφρος της σιωπής

αναχαιτίζει τη σκοτεινή πολιορκία.

 

Σ΄ αυτό το κάστρο του ενός

κοιμάται η δική μου γαλήνη.

Βασιλική Δραγούνη

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

FOLLOW ME

  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • c-youtube

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com