Διηγήματα Αθανάσιου Πανέλα

Αρκεί να το πιστεύεις

Κούρνιαζαν τα χαμοπούλια στα κλαδιά των δέντρων προσπαθώντας κάτω από τις φυλλωσιές ν' αποφύγουν το χιόνι που έπεφτε. Ο καστανάς, στη γωνιά του δρόμου τυλιγμένος στην κάπα του, χουχούλιαζε τα χέρια του πάνω στη θρακιά της φουφούς ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους περαστικούς.

-Για δοκιμάστε παρακαλώ! Καθαρά αγιορείτικα κάστανα! Για δοκιμάστε!       

-Θα μου δώσετε σας παρακαλώ ένα σακουλάκι με τα πιο καλοψημένα να τα πάω στη γυναίκα μου; Έτσι της αρέσουν.

-Ευχαρίστως κύριε μου! Ορίστε! Μόνο πηγαίνετε τα γρήγορα! Ο καιρός αγριεύει.

Οι νιφάδες του χιονιού άρχισαν να πυκνώνουν και ένα άσπρο πέπλο σκέπασε τα πάντα. Ο βαρδάρης σφυροκοπούσε κάθε βλέμμα, που προσπαθούσε να δραπετεύσει από την κουκούλα και τα κασκόλ στο μανιώδες πέρασμα του. Χαμήλωσα την κεφαλή, φασκιώθηκα και τράβηξα το δρόμο για το Νοσοκομείο. Σήμερα θα περνούσαμε μια πολύ δύσκολη δοκιμασία. Ετούτη η βαρυχειμωνιά της ψυχής ήταν χειρότερη και από το Αλβανικό μέτωπο και τα βουνά της Γκιώνας που πολέμησα. Θέλει δύναμη ψυχής. Τα λόγια των γιατρών αμφίσημα. Ανέβαινα τα σκαλοπάτια και προβληματισμοί μπαινοέβγαιναν σαν σφαίρες στη θαλάμη του μυαλού μου, που προσπαθούσε απεγνωσμένα να αποφύγει τη λάθος σκέψη, για να μην εκπυρσοκροτήσει.

-Βρήκα αγάπη μου! Καλοψημένα και νόστιμα. Δοκίμασέ τα! Θα σ' αρέσουν.

Με δυσκολία τα δάγκωνε κάνοντας τα σαγόνια της να περιφέρονται με ασύνταχτες κινήσεις σαν ξεχαρβαλωμένα. Το μεγάλο πρόβλημα στο φάρυγγα έκλεισε τον οισοφάγο και σε κάθε κατάποση πονούσε, ενώ οι κόρες των ματιών της πρίζονταν και μεγάλωναν. Όμως τα θηκάρια της ψυχής της ήταν γεμάτα από δύναμη και αισιοδοξία. Σηκωνόταν το πρωί και οι πρώτες δροσιστικές θρυαλλίδες αγάπης εκρήγνυνταν και χείμαρροι ζωντάνιας σάρωναν στο πέρασμά τους κάθε αρνητική και ανέφικτη σκέψη. Από μικρή έμεινε ορφανή και μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Εκεί που γαλουχίζονται με θάρρος και ενδύονται με την πανοπλία αντιμετώπισης δυσκολιών. Από αυτήν αντλούσα κι εγώ δύναμη κι ας προσπαθούσα να το κρύψω. Έφαγε και έγειρε στο πλάι του κρεβατιού για να ξεκουραστεί. 

Μετά από λίγες ώρες ακούστηκε η φωνή της νοσοκόμας.

-Σας παρακαλώ! Ετοιμαστείτε! Σε λίγο μπαίνουμε!

Ο χρόνος αναμονής με το μάτι καρφωμένο στη πόρτα του χειρουργικού θαλάμου ήταν ατέλειωτος. Οι στιγμές αγωνίας κεντούσαν τις σκέψεις μου με προβληματισμό και τις κινήσεις μου με άγχος. Δίπλωσα τα χέρια και χαμήλωσα το κορμί μου επάνω στη καρέκλα. Περίμενα, ώσπου ένας απότομος θόρυβος σύγκρουσης κρεβατιού και πόρτας με επανάφερε στην πραγματικότητα.

-Πως είναι γιατρέ μου;

-Τόσο καλά, που ούτε μπορούσαμε να το διανοηθούμε! Από την μερική ιασιμότητα της κατάστασης περάσαμε στην πλήρη και οριστική ίαση. Ένα αξιοθαύμαστο γεγονός για τα ιατρικά δεδομένα. Το πρόσωπο της φώτιζε και η γαλήνια αντιφεγγιά πλημμύριζε όλο το χειρουργείο. Η ενέργεια της πίστης και της σιγουριάς γκρέμισε κάθε θύλακα αποτυχίας. Είστε έτοιμοι ακόμη και να φύγετε.

-Ευχαριστώ γιατρέ μου!

Την επομένη το πρωί μαζέψαμε τα πράγματα και ετοιμαστήκαμε για το σπίτι, αφού πρώτα περάσουμε από τον καστανά.

-Δώστε μου παρακαλώ ένα σακουλάκι σαν τα χτεσινά!

-Ορίστε! Μόνο κάνετε γρήγορα! Ο καιρός αγριεύει! Ο βαρύς χειμώνας δεν νικιέται!

-"Και η βαρυχειμωνιά έχει τις αλκυονίδες μέρες της! Αρκεί να τις πιστέψεις".............

FOLLOW ME

  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • c-youtube

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com