Αγκαλιάζουν Μιλτιάδης Ντόβας

 

Μάνα η λάμψη τ’ Ουρανού, μάνα μορφή τ’ Ολύμπου!

Βασίλισσα τ’ Ονειρεμού, αφέντη και κολλίγου!

 

Μορφή αθάνατη, γλυκιά, θάμβος της Οικουμένης!

Συνάζει την αποκοτιά, Μοίρας αγριεμένης!

 

Δε ντρέπεται και αγαπά, προστάζει και τον πόνο!

Χαρίζει φως ωσάν πατά στο γήινο το Χρόνο!

 

Φροντίζει τα μικρά παιδιά, φροντίζει και μεγάλους!

Κι η όψη της, μια ευωδιά, δάκρυα στους αστραγάλους!

 

Ήρθανε δύσκολοι καιροί, θυμώνει, κλαίει η Νιότη!

Μα η μάνα πάντοτε μπορεί, δίνει τα πάντα πρώτη!

 

Δίνει το φως της αγκαλιάς και γήινη άγια αγάπη!

Θάρρος μπροστά στην αντηλιά, δάκρυ κρυφό στο μάτι!

 

Κρυφό! Δε φαίνεται ποτέ! Γιατί; Αυτή το ξέρει!

Να δίνει αγάπη δι’ εσέ κι εκείνη ας υποφέρει!

 

Ω! Μεγαλείο, απαντοχή, ευγένειας και κάλλους!

Ψυχή Χριστού η απαρχή, μάθημα για τους άλλους!

 

Ανάγκης δύσκολοι καιροί, ματώσαν τους ανθρώπους!

Μα η κάθε μάνα Αυγή θωρεί, χτίζει το φως με κόπους!

 

Μάνα είναι ον μοναδικό, πλάσμα τ’ αγαπημένο!

Π’ άστρων το φως το ευγενικό κομίζει ανταριασμένο!

 

Παλεύει μ’ ούλα τα στοιχειά, για αγάπη των παιδιών της!

Και προσπερνά κάθε ατυχιά, σημάδι των καιρών της!

 

Στήριγμα αγάπης και ψυχής, γεμάτη φως και ήλιο!

Η μάνα άστρο της ευχής, προσφέρει Αστέρι φίλιο!

 

Αστέρι ετούτη ξακουστό, σημάδι του αγέρα!

Θυμίζει δεύτερο Χριστό, π’ υψώνεται τη μέρα!

 

Στοιχειό αγάπης, λεβεντιάς, η μάνα στην Ελλάδα!

Την εποχή της αντηλιάς, χαμόγελου η ικμάδα!

 

Ψεύτικες όψεις και φωτιές, στέκουν και την κοιτάζουν!

Φωτιές κι αγέρωχες ματιές με φως την αγκαλιάζουν!

 

Την αγκαλιάζουν στοργικά, μ’ αγάπη και λατρεία!

Κι ας είναι αυτή η αμοιβή, για ετούτη την πορεία!

 

(B΄ ΒΡΑΒΕΙΟ  ΡΥΘΜΟΜΕΤΡΙΚΗΣ  ΠΟΙΗΣΗΣ  ΑΠΟ  ΤΟΝ  ΟΜΙΛΟ  ‘ΞΑΣΤΕΡΟΝ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ  ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ  ΚΕΛΑΙΝΩ,  ΓΙΑ  ΤΟ  2015-ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ).

Μιλτιάδης  Ντόβας

FOLLOW ME

  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • c-youtube

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com