Ποίηση Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Καινούργιο ποίημα!

Πατήστε πάνω στο βελάκι!

«ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΟΣ»

Ξεγύμνωσα την ψυχή μου

προς τον καθρέπτη του Θεού.

Αιωρούμενο σκιάχτρο σε πάσσαλο

να φοβερίζω τους δαίμονες της κατάντιας.

Ο ομφάλιος λώρος που με γείωνε, αποκόπηκε

απ’ τη μήτρα που με έτρεφε.

Η γη έγινε στέρφα!

Ξύνομαι πάνω στη φλούδα  της.

Σέρνομαι… Ιδροκοπώ, να αλλάξω το φιδοπουκάμισό μου.

Φτύνω το δηλητήριο να ξορκίσω τα ξωτικά.

Να καούνε στην κόλαση κι αθρήνητα να ξεχαστούν.

 

Σαν το σκορπιό φαγώνομαι  και  λαίμαργα καταπίνομαι.

Γίνομαι  σκόνη στο λιθόστρωτο του κόσμου.

Δραπετεύω… Λικνίζοντας απαλά τα ονείρωττα τ’ ανθρώπου.

Την ελπίδα, το μέλλον να ξαναχτιστεί.

 

Βέβηλα βήματα ξυπνούν τους εφιάλτες μου…

 

Σαν διαβατάρικο πουλί αλλάζω τόπους.

Θα επιστρέψω μ’ ένα κλαδί ελιάς στο ράμφος μου

να  αναπαυτώ εν ειρήνη.

 

Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

 

 

«Άτιτλος  στοχασμός»

 

Άνθρωπε, στα απραγματοποίητα όνειρά σου

που ειδυλλιακά μοιάζουν,

ενεδρεύει η προσωπική σου κόλαση.

Κι αν σε σοφούς δασκάλους μαθήτευσες,

πως το κακό να αποφεύγεις,

μάθε, πως το καλό, πολλές φορές

άσπονδος εχθρός της ευτυχίας σου γίνεται.

Μπορεί μέσα στην τόση ομορφιά σου

να τραγουδάς  της  άνοιξης τραγούδια

στέλνοντας παντού τη μελωδία της χαράς,

ακόμη κι όταν η καρδιά σου πάψει να χτυπά,

όμως κάτω απ’ τη σκέπη της καλοσύνης σου

μυριάδες έχθρες ξεφυτρώνουν

γιατί φθονούν οι άνθρωποι το χαμόγελο 

της ξένης ευτυχίας.

Τότε, γνωρίζω καλά πως οι προσευχές σου 

με λυγμούς θα προσπαθούν να ημερώσουν 

εξαγριωμένους ωκεανούς

που σκαν' τα κύματά τους στα ματωμένα ακροδάχτυλα   

της ψυχής, προσμένοντας συντετριμμένος να εξυγιάνεις

τις πληγές σου με βότανα συμπαντικά.

 

6 Δεκεμβρίου 2012

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε πάνω στο βελάκι!

FOLLOW ME

  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • c-youtube

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com