Συνέντευξη από την Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Γεράσιμος Μοσχόπουλος: Καλησπέρα κα Λένα Μαυρουδή Μούλιου και σας ευχαριστώ που δεχτήκατε να σας πάρω αυτήν τη συνέντευξη. Εγώ θα σε αποκαλώ απλώς Λένα μιας και γνωριζόμαστε, αφού έχεις προσωπική στήλη με διηγήματα στη Λογοτεχνική Συντροφιά, αλλά και στο Λογοτεχνικό Μπλογκ. Γνωρίζω βέβαια ότι δημοσιεύεις κείμενά σου και σε άλλους λογοτεχνικούς ιστότοπους, αφού είσαι εξαιρετική χειρίστρια του λόγου. Η πρώτη ερώτηση είναι κλασσική και αφορά στο πως και στο πότε ξεκίνησες την συγγραφή;

Λένα Μαυρουδή Μούλιου: Κοίταξε. Πάντοτε έγραφα, μα επισήμως πριν πέντε χρόνια περίπου. Και όταν λέω ΕΠΙΣΗΜΩΣ εννοώ ότι μόλις τότε άρχισα να πρωτοβλέπω τα κείμενά μου σε μορφή βιβλίου.

 

ΓΜ: Απ’ ότι γνωρίζω είσαι και δασκάλα πιάνου. Μπορείς να ξεχωρίσεις το πιάνο από την συγγραφή; Θέλω να πω μπορείς να ισχυριστείς ότι κάτι σου αρέσει πιο πολύ από τα δύο ή σου είναι και τα 2 εξίσου απαραίτητα;

 

ΛΜΜ: Στην ερώτησή σου να προσθέσω και μία Τρίτη, ‘’ή Σύνθεση;’’ 
Τη ζωή μου τη χωρίζω σε περιόδους. Η πρώτη, η πιανιστική, αφορά την μελέτη και ερμηνεία κλασικής μουσικής. Δεύτερη περίοδος αυτή της διδασκαλίας πιάνου και η Τρίτη, η μεγάλη και μακροχρόνια περίοδος της Σύνθεσης. Προτίμησα τη Σύνθεση από το να ακολουθήσω πιανιστική καριέρα σαν σολίστ γιατί αυτό μού επέτρεπε να κάνω οικογένεια και να ασχοληθώ με τα παιδιά μου από το να δίνω κοντσέρτα ανά τον κόσμο. Ζήτημα επιλογής και προτεραιοτήτων. Εξ’ άλλου με την Σύνθεση μουσικής για πιάνο εξέφραζα τα συναισθήματα τα δικά μου. Έργα μικρά και ασήμαντα σε σύγκριση με αυτά  των μεγάλων δημιουργών μα πώς να το κάνουμε ήταν ΔΙΚΑ ΜΟΥ  και σ’ αυτά κατέθετα την ψυχή μου πάνω στα μαυρόασπρα λατρεμένα πλήκτρα του πιάνου μου. Έκτοτε δεν σταμάτησα να γράφω μουσική όχι σε τέτοιον οργασμό όπως παλιά αλλά με τα μικρόφωνα και τα μαγνητόφωνα πάντα stand by.Πιανίστα, Συνθέτρια και την ίδια στιγμή ηχολήπτρια, τεχνικός,  ακόμη και τραγουδίστρια όταν το απαιτούσε η μουσική μου.
Εντωμεταξύ τα παιδιά μου μεγάλωσαν τα εγγόνια μου επίσης οι υποχρεώσεις μου ελαττώθηκαν ο χρόνος μου από κει που με κυνηγούσε δεν ήξερα πώς να τον παραγεμίσω και κάποια στιγμή μού ζητήθηκε να γράψω την ιστορία της οικογένειας ΚΑΙ ΑΥΤΉ ΉΤΑΝ Η ΑΡΧΉ της ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΉΣ ΠΕΡΙΌΔΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ ΟΡΓΑΣΜΙΚΆ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΆ …
 ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΤΗΝ ΕΥΤΈΡΠΗ που παραχώρησε τη θέση της στη ΘΑΛΕΙΑ τη Μούσα της κωμωδίας την οποία μού αρέσει να υπηρετώ ευχαριστώντας την   ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΟΎ ΧΑΡΊΖΕΙ. 

 

ΓΜ: Όταν παίζεις πιάνο συνήθως ποια κομμάτια είναι τα αγαπημένα σου; Επίσης, τί είδους μουσική συνθέτεις;    

 

ΛΜΜ: Δεν παίζω πια κομμάτια λατρεμένα όπως sonateς του Μπετόβεν γιατί απαιτούν μεγάλη εξάσκηση αν θέλω το αποτέλεσμα να είναι ικανοποιητικό. Παίζω εγωιστικά πράγματα κυριολεκτικά …του χεριού μου και της δικής μου ψυχής. Ελπίζω μη κάνω κακή εντύπωση με αυτά που λέω. Μα όποιος γνωρίζει από πιανιστική ερμηνεία καταλαβαίνει τι θέλω να πω…

 

ΓΜ: Τί σ’ εμπνέει περισσότερο στη συγγραφή σου; Οι χιουμοριστικές ιστορίες, οι ασυνομικές ή οι ερωτικές; Καθώς ξέρω πως γράφεις τέτοιου είδους διηγήματα.

 

ΛΜΜ: Πηγή έμπνευσης πάντοτε Η ΑΓΑΠΗ και μού αρέσει το ό, τι γράφω να το κάνω με χιούμορ. Έχω λένε έφεση και στο αστυνομικό και καμία απολύτως σχέση με το πορνό και την χυδαιολογία σαν τρόπο γραφής όχι από πουριτανισμό αλλά από πλευράς αισθητικής. Αποφεύγω το μελό και απεχθάνομαι το δάκρυ για να τραβήξω με αυτό, το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Επίσης αν κάτι δεν μού αρέσει είναι ο παλαιός τρόπος γραφής, ο άκαμπτος και επαναλαμβανό-μενος λόγος και η έλλειψη έξυπνων διαλόγων σε ένα διήγημα. Όταν γράφω αστυνομικά αρέσκομαι στις ανατροπές. Στα χιουμοριστικά αποφεύγω τα κλισέ αστεία και τα επιτηδευμένα ευφυολογήματα. Τέλος μού αρέσει το κείμενο να έχει δροσιά και ζωντάνια.  Ένας χαρακτηρισμός που αποδίδω στον εαυτό μου είναι ΠΑΡΑΜΥΘΟΥ.

 

ΓΜ: Προσφατα κυκλοφόρησε μια συλλογή διηγημάτων σου από το βιβλιονέτ με τίτλο: Η πόρτα στα δεξιά. Τί θα συναντησει εκεί ο αναγνώστης; Ερωτικές και αστυνομικές ιστορίες; Ανατροπές και εκπλήξεις στην πλοκή; Ενδιαφέρομαι πολύ να μάθω και πιστεύω και οι αναγνώστες.

 

ΛΜΜ: Έτσι όπως το λες Γεράσιμε ανατροπές, εκπλήξεις, χιούμορ, τη χαρά της ζωής που παρ’ όλη τη μιζέρια μας και   όμορφη είναι και μας δόθηκε μια κι’ έξω και δεύτερη δεν έχει. Γιατί λοιπόν να καθόμαστε να κλαίμε ΚΑΙ με αυτά που γράφουμε; ΓΙΑ να εμπεδώνουμε την μουρτζούφλα μας καλύτερα; Να δούμε και γραμμένη την τύφλα μας; Αυτό είναι πια μαζοχισμός σκέτος. Ξορκίζοντας το κακό και μη δίνοντάς του την βαρύτητα που απαιτεί από μας, το κάνουμε πιο ελαφρύ και το αντέχουμε στο μέτρο του δυνατού. Αυτό εγώ πιστεύω και πάνω σ’ αυτόν τον καμβά κεντάω τα διηγήματά μου, είτε είναι ερωτικά είτε αστυνομικά είτε φαντασίας ή μυστηρίου. Γι’ αυτό και η συλλογή μου αυτή όπως και μια άλλη που θα κυκλοφορήσει τον Φλεβάρη από τις εκδόσεις ΑΡΙΣΤΑΡΕΤΗ τέτοιου είδους διηγήματα περιλαμβάνουν.

 

ΓΜ: Πως την εμπνεύστηκες αυτή τη συλλογή διηγημάτων;

 

ΛΜΜ: Έμπνευση νοικοκυρέματος θα τις έλεγα και τις δύο αυτές συλλογές, τόσο ‘’την πόρτα στα δεξιά’’ όσο και τον ‘’Υδροχόο με Σκορπιό’’. ΈΧΩ γράψει ίσως και περισσότερα  από 150 διηγήματα . Να μην συγκεντρωθούν σε τόμους; Μού αρέσουν τα ‘’χορταστικά’’  βιβλία. Αν έχεις πιστό αναγνωστικό κοινό το χορταίνεις σε μια σωστή δόση, δεν το βαρυστομαχιάζεις και σε ακολουθεί με την ίδια αγάπη που του δείχνεις κι’ εσύ. Έτσι είναι αυτά, μια αμφίδρομη ΑΓΑΠΗ. Μόνο του κανένα δεν υπάρχει.


ΓΜ: Ποιο είναι το ύφος που κυριαρχεί συνήθως στα γραπτά σου, αλλά και στην τελευταία σου συλλογή διηγημάτων, «Η πόρτα στα δεξιά»;

 

ΛΜΜ: Εδώ θίγεις ένα θέμα που μού αρέσει ιδιαίτερα. ΤΟ ΥΦΟΣ. Για μένα είναι αυτό που ΚΥΡΙΩΣ με ενδιαφέρει. Έξυπνο χιούμορ, αυτοσαρκασμός, δροσιά, φρεσκάδα. Η ΥΠΌΘΕΣΗ αυτή καθεαυτή, συμπρωταγωνίστρια μεν αλλά κάπως υποδεέστερη σε ρόλο. Εκείνο που επιδιώκω  είναι διαβάζοντας ο αναγνώστης το γραπτό μου να πει: ‘’Ωραία γραφή και καλά ελληνικά.’’ Όλα τα άλλα είναι απόρροια αυτών των δύο που ανέφερα. ΚΑΙ όπως είπα λίγο πριν, να μην είναι μελό, όχι δάκρυα, θανατολαγνεία και χυδαιολογία που τείνει να γίνει μόδα τελευταίως.

 

ΓΜ: Γνωρίζω ότι είσαι πολυβραβευθείσα συγγραφέας από πολλούς και διαφορετικούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Αν και όλα τα διηγήματα είναι ξεχωριστά, υπάρχει κάποιο δικό σου έργο, είτε βραβευμένο, είτε όχι που ξεχωρίζει για εσένα και γιατί;

 

ΛΜΜ: Μη με κάνεις τώρα να πω την κλισέ  σαχλαμαρίτσα ότι αφού είναι έργα δικά μου τα θεωρώ παιδιά μου και δεν τα ξεχωρίζω. Θα πω όμως κάτι άλλο . Κείμενα που για μένα είναι δυνατά, που είμαι ερωτευμένη σαν νάρκισσος μαζί τους, διαφέρουν από τον έρωτα του αναγνώστη μου και τούμπαλιν. Οπότε καταλήγουμε να πούμε… είναι όλα τους παιδιά μου με τα  ελαττώματα και τα προτερήματά του το καθένα. Αλλά για να μην νομίζεις ότι υπεκφεύγω να πω ότι το διήγημα που έδωσε και τον τίτλο στο βιβλίο μου είναι απ’ αυτά που ξεχωρίζω. Και δεν έχει βραβευθεί!!!

 

ΓΜ: Σε αυτό το σημείο θέλω να σε ρωτήσω κάτι από την επικαιρότητα. Το βραβείο λογοτεχνίας Νομπέλ του 2016 δόθηκε στον Μπομπ Ντίλαν. Σύμφωνα με την σουηδική επιτροπή το κέρδισε «επειδή δημιούργησε νέες ποιητικές εκφράσεις μέσα στη μεγάλη παράδοση του αμερικανικού τραγουδιού». Πιστεύεις το κέρδισε επάξια ή θα μπορούσε να δοθεί σε ένα άλλο λογοτέχνη που θα είχε και μεγάλο λογοτεχνικό έργο;

 

ΛΜΜ: Καμιά φορά γίνονται στη ζωή μας μερικές επαναστάσεις απρόσμενες που φέρνουν τα πάνω κάτω. Πιστεύω μία απ’ αυτές ήταν και τούτο το Νόμπελ και μία ώθηση, μία προτροπή, στους τραγουδοποιούς  να γράφουν ποιοτικό στίχο και μέσω αυτού να διδάσκουν τον λαό. Και νομίζω επίσης ήταν μία απάντηση και στους ανά τον κόσμο εκδοτικούς οίκους που ΔΕΝ ΔΈΧΟΝΤΑΙ να εκδώσουν ποίηση. Σαφώς και οι άλλοι υποψήφιοι μπορεί να ήταν πολύ ανώτεροι από τον Ντίλαν, τους άκουγε τους ήξερε κανείς όμως και τους αγαπούσε όσο αυτόν τον ερμηνευτή; Σαν επανάσταση λίγο σόκαρε σίγουρα, μα ΜΊΑ στις τόσες μόνο καλό κάνει.

 

ΓΜ: Στην τελευταία ερώτηση της συνέντευξή μας θα σου επιτρέψω να την ολοκληρώσεις όπως θέλεις εσύ είτε με μια αγαπημένη σου φράση, είτε με ένα σύντομο απόσπασμα από την τελευταία σου συλλογή διηγημάτων.

 

ΛΜΜ: Κάποτε, σε έναν διαγωνισμό έκθεσης στα αγγλικά το θέμα ήταν ‘’It takes all kinds of people to make up the world’’Καθώς περνούσαν τα χρόνια όλο και περισσότερο συνειδητοποιούσα  την αξία αυτής της σοφής κουβέντας. 
Ευχαριστώ καλέ μου ποιητή για την κουβέντα που είχαμε. Δεσμεύομαι να τα πούμε ξανά τον Φεβρουάριο, με την έκδοση της άλλης μου συλλογής.

 

ΓΜ: Σε ευχαριστώ κι εγώ για αυτήν τη συνέντευξη με τις ωραίες απαντήσεις σου. Η πόρτα μου είναι ανοιχτή πάντα σε εσένα Λένα.
 

***

FOLLOW ME

  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • c-youtube

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com