Ποίηση Γεράσιμου Μοσχόπουλου

Ανείπωτα λόγια

Καινούργιο ποίημα!

Πατήστε πάνω στο βελάκι!

 

Τα λόγια μας τ’ ανείπωτα, εκείνα να φοβάσαι,

εκείνα που μας σκόρπισαν στο τέλος τ’ ουρανού,

σβήσαν τ’ αστέρια μάτια μου, μ’ απόψε μη λυπάσαι,

έχεις ψυχή ευαίσθητη σαν του μικρού μωρού.

 

Τα δάκρυα γίνανε βροχή κι ο στεναγμός χαλάζι,

φουρτούνιασε η θάλασσα κι η βάρκα μας μικρή,

θ’ αλλάξει πάλι ο καιρός γι’ αυτό να μη σε νοιάζει,

τραβώ εγώ τη ρότα μου γιατί έτσι ειν’ η ζωή.

 

Είτε το θέλησαν Θεοί, είτε θεριά κι ανθρώποι,

τώρα θα ζούμε χωριστά σ’ ελεύθερα κελιά,

μα όπου και να βρίσκεσαι, ευτυχισμένοι τόποι

να σ’ αγκαλιάζουν τρυφερά σα δυο γλυκά παιδιά.

 

Τα δάκρυα γίνανε βροχή κι ο στεναγμός χαλάζι,

φουρτούνιασε η θάλασσα κι η βάρκα μας μικρή,

θ’ αλλάξει πάλι ο καιρός γι’ αυτό να μη σε νοιάζει,

τραβώ εγώ τη ρότα μου γιατί έτσι ειν’ η ζωή.

 

Μοσχόπουλος Γεράσιμος

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Μυσταγωγώ τα όνειρα".

22/08/15   18:49μμ

Αθήνα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Να νιώθεις την πυξίδα σου

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Εμπνευσμένο από το «Παράπονο» του Ελύτη...

Σφυρίζει το πλοιάριο μπαρκάρει για τα ξένα,
αρπάζει την ελπίδα μου, μαζί μ’ αυτήν και ‘σένα,
κοιτάω στον ορίζοντα που φεύγει το καράβι
αναπολώ τα χάδια σου, το τελευταίο βράδυ.

Πρώτο τσιγάρο άναψα χωρίς τη συντροφιά σου,
μου λείπουν τα χαμόγελα και τα γλυκά φιλιά σου,
μία φορά να βάσταγα ακόμη το κορμί σου,
τι κρύβεις να σκεφτόμουνα βαθιά μες στην ψυχή σου.

 

Σα μια γυναίκα κι η ζωή, μια ευκαιρία δίνει,
τα βήματά σου πρόσεχε, τα λάθη δεν τα σβήνει,
σαν ταξιδεύεις πλάι της με ρότα προς Ιθάκη,
να νιώθεις την πυξίδα σου σα δείχνει την αγάπη.

Μοσχόπουλος Γεράσιμος 23/04/13 22:30μμ.
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Οι γυναίκες σας ιδέες».

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Στη Νίκη

Σα φτερωτός αρχάγγελος πετάς μες στον αιθέρα,

παρατηρείς πολέμαρχους να μάχονται τα κτήνη

σαν την αιώνια αλλαγή της νυχτας με τη μέρα,

μετά το σκότος έπεται ο ήλιος που δε σβήνει.

 

Με τ’ όνομά σου γράφτηκαν αθάνατες σελίδες,

τις προφητείες χάρισες σε νέους βασιλιάδες

που κέρδισαν τα λάφυρα και γέννησαν ελπίδες,

τους δόξασαν απ’ το βορρά και μέχρι τις Κυκλάδες.

 

Οι στρατηγοί προσεύχονται για την ευμένειά σου,

αιχμάλωτους να πιάσουνε, να μη γνωρίσουν ήττα.

Οι κληρικοί παθιάζονται για τα χαρίσματά σου,

να γίνουν καρδινάλιοι και να φορέσουν μίτρα.

 

Τον ύμνο τούτο έγραψα για τη δική σου χάρη,

να πνέει πάντα ούριος στη μακρινή μου πλεύση

και ν’ αρμενίζω αγκαλιά μαζί με το φεγγάρι,

μα σα χαράζει να νικώ σ’ αυτά που ‘χω στοχεύσει.

 

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

 

Ειδικό Βραβείο ποίησης στο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών για το έτος 2015.

 

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Οι γυναίκες σαν ιδέες».

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Η πυξίδα του νόστου

Με την πυξίδα της καρδιάς, το νόστο της αγάπης

αναζητώ εσένανε στη νήσο της Ιθάκης,

για να θαυμάσουμε μαζί ολόχρυσα φεγγάρια

κι αστέρια αδαμάντινα, λευκά μαργαριτάρια!

 

Να ζήσουμε συντροφικά σε δάση σιντεφένια

με ποταμούς αδάμαστους, βουνά παραμυθένια,

μονόκεροι και ξωτικά χαρίζουν αμβροσία,

μας χρίζουνε αδέρφια τους σε μια ευδαιμονία!

 

Μες στ’ ουρανού το λυκαυγές θωρώ τα μπλε σου μάτια,

σου χτίζω κήπους κρεμαστούς, για χάρη σου παλάτια,

σαν περιστέρι οικοδομώ φωλιά παραδεισένια,

κεντώ μιαν αγκαλιά ζεστή μονάχα για εσένα!

 

Μοσχόπουλος Γεράσιμος

07/08/14       11:44πμ

Πρέβεζα, Καστροσυκιά

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Ζητάω καταφύγιο

Ζητάω καταφύγιο σ' απάνεμα λιμάνια,

σ' ένδοξους κόσμους στοργικούς χωρίς μια στάλα μίσους,

με όλους τους πολίτες τους κόντρα στους νόμους ίσους,

με τους αγγέλους αγκαλιά σε μέρη επουράνια.

 

Σε στέπες καταπράσινες υμνούν τα θεοφάνεια,

στους κήπους των ονείρων μας, στης Γης τους παραδείσους,

σε τόπους απαράμιλλους, σε κοραλλένιες νήσους

με θεραπευτικά φυτά και μαγικά βοτάνια.

 

Την ουτοπία για να βρεις, το χάος να δαμάσεις,

το είδωλο του Νάρκισσου για πάντα να ξεχάσεις

και με το πρόσωπο γυμνό σαν ήλιος να φωτίσεις.

 

Με το ανώτερο Εγώ ξανά να ενωθείτε,

σε μια σπηλιά του Φεγγαριού ιερό κρασί να πιείτε

και τον δικό σου εαυτό για πάντα να νικήσεις!

 

Μοσχόπουλος Γεράσιμος

30/10/15  18:09μμ

Αθήνα

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Για μια Νεφέλη...

Είμαστε μόνοι στη ζωή κι εσύ πολύ πιο μόνη,

σα λύκαινα μοναδική που φεύγει απ’ την αγέλη,

εφήμερα ανθίζεις εσύ σαν μία ανεμώνη,

τα βράδια ζεις μες στα μοτέλ πολύπειρη Νεφέλη.

 

Την μιαν αλήθεια σου σα βρεις, σκληρά σ’ απογυμνώνει

και ανοσία ‘πόκτησες στου Έρωτα τα βέλη,

όλοι σου φέρονται ωμά σαν της ζωής την πόρνη

που την ημέρα σε ξεχνά γιατί το χρήμα θέλει.

 

Θυμάσαι πού ‘σουν ξέγνοιαστη κι ανέφελα πετούσες;

Θα μ’ αγαπάς; για πάντα ‘συ...επίμονα ρωτούσες,

σού ‘λεγα ονειροπολείς, γι’ αυτό το τώρα ζήσε.

 

Νιώθεις ακόμα γυάλινη που κάθε μέρα σπάει,

κι απ’ την αρχή το κρύσταλλο ως τον μυχό κολλάει,

μα δεν αλλάζει ειλικρινά αυτό που όντως είσαι.

 

Μοσχόπουλος Γεράσιμος

17/01/17  23:33μμ

Αθήνα

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Πες πως γράφεις παραμύθι...

Σαν ξαπλώνεις σβήνεις φώτα;

Κλειδαμπαρώνεις σφαλιστά

την αρματωμένη πόρτα;

Τα μάτια σου κρατάς κλειστά;

Ή τ’ ανοίγεις να κοιτάξεις;

Κάποια σκιά ‘π’ το παρελθόν

έρχεται για να τρομάξεις

τώρα εδώ μες στο παρόν.

 

Όταν στο δρόμο συνεχώς προς τα μπροστά βαδίζεις,

εφιάλτες σαν ξυπνούνε μες στο δίαβα που τραβάς,

κάποιες φορές παρατηρείς πως πίσω σου γυρίζεις,

νιώθεις πως σε διώκουν πάλι τα στοιχειά που δεν ξεχνάς.

 

Άστα να περνούν στη λήθη,

το σκότος μη φοβάσαι πια,

πες πως γράφεις παραμύθι

κι εντός του ζεις αρμονικά!

Σ’ ένα πλοίο που μπαρκάρει

τη νύχτα μ’ άστρα ξεκινάς,

με μισό, χλωμό φεγγάρι,

καινούριους κόσμους κουβανάς!

 

 

Από την ποιητική συλλογή «Ψάχνοντας το φως του λόγου»

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

07/04/18  17:08μμ

Αμάρυνθος

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Μικρασιατική Καταστροφή

Θυμάσαι την καταστροφή τ’ ελληνισμού στη Σμύρνη;

Τότε για πάντα πέθανε τ’ ανθρώπου η καλοσύνη.

Σαν βιάσαν γυναικόπαιδα, ξωκλήσια λεηλατήσαν,

Δυνάμεις Ευρωπαϊκές τα μάτια τους, τα κλείσαν,

συναίνεσαν στα σιωπηλά σε μια γενοκτονία,

στην Άγκυρα ‘κυρώθηκε, κρυφή τους συμφωνία,

και ο Κεμάλ με τον στρατό εισέβαλε στην Προύσα,

κάθε Σεπτέμβρη δεκατρείς, πάντα εγώ πενθούσα.

Κι η ιδέα, η μεγάλη μας, αφέθηκε για πάντα,

προδόθηκε στο έσχατο του Σώχου τ’ ανδριάντα*1,

σ’ ακόμα λίγα χρόνια ‘γω θα πικραθώ σε βάθος*2,

γιατί ποτέ μου δεν ξεχνώ της ιστορίας λάθος.

 

 

*1 Ο Λάζαρος Σώχος ήταν ο γλύπτης που έφτιαξε τον ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

*2 Ο ποιητής εννοεί πως σε 4 χρόνια θα έχουμε επέτειο 100 χρόνων από την Μικρασιατική Καταστροφή.

 

 

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

27/06/18  14:54μμ

Αθήνα

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Του έρωτα πριγκίπισσα

Με πάθος, ταξιδεύοντας στη μέθη του κορμιού σου,

αναζητώ τον έρωτα στα βάθη του υπέρου,

τα ρίγη σου μ’ εμπνέουνε σα ραίνεις τους χυμούς σου,

σα να ποιώ χορευτικό με ρόλο καβαλιέρου.

 

Λες κι είμαι το πλοιάριο που μπαίνει στη σπηλιά σου,

της λίμνης εξερευνητής για ‘τούτο ‘δω το βράδυ,

μακάρι μοναχά εγώ να κλέβω τα φιλιά σου,

μοναδικό να ήμουνα στο πόρτο σου καράβι.

 

Σαν καπετάνιος έμπειρος «θ’ οργώνω» τα πελάγη,

θα φτάναμε συντροφικά στα πέρατα του κόσμου,

εμείς πια θα ξεχνούσαμε σα δύο λωτοφάγοι

και θα χαράζαμε μαζί μια ρότα προς Ευόσμου.

 

Μα είμαι ένας ποιητής και γράφω τους παιάνες,

σαν τ’ έρωτα πριγκίπισσα σ’ αρπάζουν μεγιστάνες.

 

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

10/01/19  15:51μμ

Αθήνα

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Η Παναγία καίγεται

Η Παναγία καίγεται, μαζί της κι η ελπίδα,

γιατί μας άφησες εδώ απόψε να καούμε;

Χωρίς εσένα πλάι μας δεν έχουμε πυξίδα,

πλέον ποιος μας παρηγορεί; Πως θα παρηγορούμε;

 

Μας βρήκε θεία συμφορά ετούτο ‘δω το βράδυ,

γιατί τ’ επέτρεψες αυτό ουράνιε Πατέρα;

Αιώνιο μας φαίνεται της νύχτας το σκοτάδι,

αχ, θα Φυσήξεις, άραγε, «ευνοϊκό αγέρα»;

 

Ποτέ δε θα ξεχάσουμε απόψε τι συνέβη,

θα μείνει μέσα στην καρδιά για πάντα χαραγμένο

έως τα βάθη της ψυχής, του σκότους τα ερέβη,

ας στάξει λίγο βάλσαμο στου πόνου γιομισμένο.

 

Σαν το φεγγάρι σήμερα ολότελα θα δύσει,

το καντηλάκι Παναγιάς ποτέ του δε θα σβήσει.

 

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

16/04/19  10:58πμ

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

Ήσουν μία συντροφιά...

 

Φέγγεις σα φάρος στη βραδιά μέσ’ απ’ τη χαραμάδα,

σα φεγγάρι στο σκοτάδι με σιγόνταρες πιστά,

στεκόσουνα σαν άγαλμα, κρατώντας μια λαμπάδα,

αξημέρωτό μου άστρο ήσουν μία συντροφιά.

 

Δεν λάμπεις πλέον ‘κει ψηλά, στον ουρανό τ’ αγγέλων,

προσευχήθηκα για ‘σένα, σ’ εξυμνούσα συνεχώς,

τι επιφυλάσσει, άραγε, για ‘μένανε το μέλλον;

Αχ, δεν σ’ έχω πια μαζί μου και πονάει διακαώς!

 

Απόλυτο το σκότος μου με τη σελήνη νέα*1...

σαν πεθαίνει η νύχτα πλέον, θα βασιλέψει η αυγή,

εφάνη σαν ανίκητο, σαν Ύδρα μου, Λερναία,

και το έρεβος ακόμη σαν θνητό αιμορραγεί!

 

Χαράζει πλέον στην ψυχή κι ετούτη την ημέρα,

ανέφικτό το θεωρώ, να βγάλω πια τη βέρα...

 

*1 Νέα σελήνη: Όταν το φεγγάρι δεν φαίνεται στον ουρανό. Συμβαίνει περίπου μία φορά το μήνα.

 

Στις τετράστιχες στροφές, οι μονοί στίχοι αποτελούνται από 15σύλλαβο ιαμβικό, ενώ οι ζυγοί από 15σύλλαβο τροχαϊκό. Στο τελικό δίστιχο υπάρχει 15σύλλαβο ιαμβικό.

Σονέτο.

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε στο βελάκι!

FOLLOW ME

  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • c-youtube

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com