Συνέντευξη απ' τον Δημήτριο Αλεξόπουλο

Γεράσιμος Μοσχόπουλος: Καλησπέρα σας, κ. Αλεξόπουλε. Επέτρεψέ μου να σου μιλάω στον ενικό αφού είμαστε συνομήλικοι. Από ποια ηλικία, Δημήτρη, ξεκίνησες να γράφεις και ποιο ήταν το έναυσμα;

 

Δημήτριος Αλεξόπουλος: Καλησπέρα Γεράσιμε και συγχαρητήρια για τα έργα και ποιήματά σου, που διάβασα προσφάτως στην ιστοσελίδα σου. Επιτρέπω τον ενικό και όχι μόνο τον επιτρέπω, τον προτιμώ, ιδίως χωρίς την προσφώνηση «Κ.».

Ξεκίνησα να γράφω από πολύ νεαρή ηλικία. Ξέρω ακούγεται κλισέ αυτή η φράση και στερεότυπη, ωστόσο, στην ηλικία των 12 ετών, έγραψα το πρώτο μου μυθιστόρημα, 120-150 σελίδες περίπου. Έκτοτε το πάθος για την συγγραφή δεν με άφησε ποτέ. Έναυσμά μου ήταν και θα είναι πάντοτε ο άνθρωπος.

 

 

ΓΜ: Σε ευχαριστώ. Η γραφή σου στα Μυθιστορήματα είναι ποιητική και γλαφυρή. Από ποιον συγγραφέα έχεις επηρεαστεί περισσότερο;

 

ΔΑ: Συνειδητά, δεν μπορώ να πω με σιγουριά για τις επιρροές μου. Υποσυνείδητα, ίσως να με επηρέασαν τα αρχαία Ελληνικά έργα μεγάλων Ελλήνων συγγραφέων και ποιητών που θαυμάζω. Με γοήτευε πάντοτε η γραφή του Φ. Ντοστογιέφσκι, του Βίκτωρ Ουγκώ, του Σαίξπηρ, του Γκ. Γκαρσία Μάρκες, του Α. Τσέχωφ και του Φ. Κάφκα. 

 

 

 

ΓΜ: Δημήτρη για ποιο θέμα εμπνέεσαι πιο πολύ; Τί είναι αυτό που σε αγγίζει και πυροδοτεί τον οίστρο σου;

 

ΔΑ: Το «Ζώον δίπουν άπτερον»... ο άνθρωπος δηλαδή. Όλα μου τα έργα έχουν ως πυρήνα και καρδιά, την πολυδιάστατη ψυχοσύνθεση τού ανθρώπινου είδους. Είτε πρόκειται για στοχαστικό μυθιστόρημα, είτε για ερωτικό ή ψυχολογικό. Η συνεχής διύλιση και ανατομία τού αινιγματικού και σκοτεινού μας κόσμου, είναι η τροφή των έργων μου...

 

ΓΜ: Πιο συγκεκριμένα στο βραβευμένο έργο σου από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, «Ο Διάλογος του Μονολόγου» τί πραγματεύεται; Είχες μελετήσει το τέλος από τότε που ξεκίνησες το γράψιμο ή προέκυψε στην πορεία της γραφής σαν ζύμωση;

 

ΔΑ: Το έργο πραγματεύεται την φιλοσοφική αναζήτηση ενός άνδρα μοναχικού, που βρίσκεται αιχμάλωτος και απομονωμένος μες στη μαρμαρυγή της νύχτας. Μέσα στην μοναχικότητα και τον απομονωτισμό, γνώρισε καλύτερα τον εαυτό του και το «Εγώ» του, τις περισσότερες φορές, ωστόσο, όχι με ήπιο τρόπο, αλλά με λύπη και πικρία.

Πολέμησε με τον εαυτό του, ασπάστηκε την αλήθεια, μα για όλα αυτά υπήρχε ένα τίμημα… Η δικαίωση και η κάθαρση!

Υπήρχε το σενάριο μέσα στο μυαλό μου κατά την διάρκεια της συγγραφής, όμως όταν ανέλαβε τα ινία το κύριο πρόσωπο τού έργου, ομολογώ πως με ξάφνιασε κι εμένα ακόμα με την έκβαση που πήρε η πλοκή, αφού από ένα σημείο κι έπειτα, με καθοδηγούσαν οι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος και όχι εγώ... Το φινάλε είναι όντως απρόσμενο και ανατρεπτικό!

 

 

 

ΓΜ: Μιας κι ανάφερα το συγκεκριμένο βραβείο σου, θέλω να σε ρωτήσω κάτι σχετικό με αυτό. Δηλαδή, διαβάζοντας το βιογραφικό σου είδα ότι έχεις κερδίσει αρκετά λογοτεχνικά βραβεία από διάφορους θεσμούς κι αυτό είναι άξιο συγχαρητηρίων. Θέλω να σε ρωτήσω αφενός τί αξία πιστεύεις ότι έχουν τα βραβεία για τον ίδιο τον λογοτέχνη κι αφετέρου αν διαδραματίζουν κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση μιας θετικής γνώμης από την πλευρά των εκδοτικών οίκων όταν διαβάζουν το βιογραφικό του εκάστοτε βραβευμένου λογοτέχνη που «χτυπά την πόρτα» για να εκδώσει το έργο του.

 

ΔΑ: Τα βραβεία είναι απλώς μια αναγνώριση προσπαθειών και ηθική ικανοποίηση και έτσι θα πρέπει να είναι. Η κάθε βράβευση και διάκριση πρέπει να λειτουργεί παραγωγικά και ως κινητήρια δύναμη για περαιτέρω εξέλιξη και πρόοδο, και όχι να γίνεται τροφή για αυταρέσκεια και ναρκισσισμό, όπως δυστυχώς, συμβαίνει πλέον... Το βιογραφικό σαφώς και εμπλουτίζεται με διακρίσεις και βραβεία, όπως και ο εκδότης βλέπει με άλλο μάτι έναν συγγραφέα διακεκριμένο, εντούτοις, εάν υπάρχει η καλή γραφή, δυνατή πλοκή και ανεξάντλητο πάθος, η επιτυχία δεν θα αργήσει να έρθει.

 

 

 

ΓΜ: Ποιο είναι το πιο δύσκολο μέρος από την συγγραφή ενός μυθιστορήματος, η ίδια η συγγραφή ή η επιμέλεια του έργου;

 

ΔΑ: Και τα δύο μέρη είναι εξίσου σημαντικά, ωστόσο, πιστεύω πως η σύλληψη της ιδέας -του μύθου κατά τον Αριστοτέλη- και η υφή της γραφής είτε πρόκειται για ποίηση, είτε για πρόζα, και γενικότερα σε κάθε είδος λογοτεχνικού έργου, είναι βαρύνουσας σημασίας και είναι το σπουδαιότερο κομμάτι ώστε το αποτέλεσμα να είναι άρτιο.

 

 

 

ΓΜ: Τώρα θέλω να σε ρωτήσω κάτι άλλο Δημήτρη. Τί θεωρείς περισσότερο τον εαυτό σου, Ποιητή, Συγγραφέα ή Δοκιμιογράφο; Ποια μορφή γραπτού ρέει πιο εύκολα όταν κάθεσαι να γράψεις;

 

ΔΑ: Παρότι τα ποιήματά μου έχουν αγαπηθεί από πολλούς, έχουν βραβευθεί τα περισσότερα από αυτά και έχουν διακριθεί, δεν θα ήθελα να κολλήσω μια ταμπέλα «Ποιητής». Ποιήματα γράφω νυχθημερών, διηνεκώς το μελάνι ρέει, όπως και όταν έχω συλλάβει μια όμορφη ιστορία που με σαγηνεύει, εκεί το μυαλό σκέφτεται και τρέχει γοργότερα απ’ ότι το χέρι γράφει. Συνεπώς είναι το συναίσθημα και το πάθος που κυριαρχεί στον γραπτό λόγο. Ως συγγραφέα, απλά και λιτά, θεωρώ τον εαυτό μου.

 

 

ΓΜ: Τι επιδιώκεις να πετύχεις με τα γραπτά σου Δημήτρη; Θέλεις να κάνεις τους αναγνώστες σου να προβληματιστούνε ή να ταξιδέψουν σε ένα μέρος που δεν έχουν ξαναπάει με όχημα τις λέξεις και την φαντασία;

 

ΔΑ: Μια σύμμειξη της φαντασίας με τον αξιοδάκρυτο ρεαλισμό είναι το κράμα των έργων μου. Κλαυσίγελος, χαρμολύπη, προσπαθώ να παντρέψω διαφορετικά συναισθήματα μέσα από τα διηγήματα, τα μυθιστορήματα και την ποίηση. Προβληματίζομαι και βυθίζομαι σε σκέψεις μαζί με τους αναγνώστες κι εγώ.

 

 

ΓΜ:  Σε αυτό το σημείο θα σου κάνω μια επίκαιρη ερώτηση. Πιστεύεις πως οι Ποιητές ή οι Συγγραφείς έχουν κάποιο ρόλο στη σύγχρονη κρίση που βιώνουμε; Με άλλα λόγια, πιστεύεις πως με το συγγραφικό του έργο κάποιος μπορεί να απαλύνει κάποιες δύσκολες στιγμές του αναγνώστη ή ένας μόνο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά μπροστά σε αυτό που αντιμετωπίζουμε; Φυσικά, εννοώ και την οικονομική, αλλά και την προσφυγική κρίση που βιώνει η χώρα μας.

 

ΔΑ: Η χώρα μας λακτίζεται ανηλεώς σε διάφορα μέτωπα. Ήταν, είναι και θα είναι δύσκολοι οι καιροί, όμως πιστεύω ότι η αισιοδοξία είναι το παν! Η ελπίδα και τα όνειρα επιβάλλεται να υπάρχουν και ριζώνουν μέσα μας. Ο συγγραφέας και κατ’ επέκταση τα βιβλία, πιστεύω παίζουν κομβικό και θεμελιακό ρόλο στην κοινωνία. Είναι τροφή για προβληματισμό και σκέψεις. Η τροφή για σκέψη και στοχασμούς είναι εκείνο που μας κρατά ζωντανούς! Μια απόδραση από την καθημερινότητα.

Δεν πρέπει ουδέποτε να λησμονήσει το χαμόγελο τα χείλη!

 

ΓΜ: Στον επίλογο αυτής της συνέντευξης δεν θα σου κάνω κάποια ερώτηση, αλλά θα σε παροτρύνω να τελειώσεις με κάποια δική σου τοποθέτηση, είτε για την επικαιρότητα, είτε για το συγγραφικό σου έργο. Να μοιραστείς κάτι από την συγγραφική σου εμπειρία με τους φίλους αναγνώστες της Λογοτεχνικής Συντροφιάς.

 

ΔΑ: Να είμαστε όλοι ενωμένοι, κατάφορτοι από αγάπη και να προσπαθούμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας, διότι η επικοινωνία έχει χαθεί παντάπασι.

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από το στοχαστικό μυθιστόρημα (πρόσφατα βραβευμένο) «Η λεμονιά»...

 

«Χαμογελούσα! Απωθημένο, ικανοποίηση, δικαίωση, δεν μπορώ με βεβαιότητα να πω. Ξέρω μόνο ότι αισθάνθηκα χαρά. Έτρεχα πολύ γοργά θυμάμαι, και τούτο το ξέρω σίγουρα, διότι από την βιασύνη μου δεν θυμάμαι διόλου τι κατεύθυνση είχα πάρει, ποιος δρόμος με έβγαλε και πού... παρά μόνο ότι έφτασα σε μια κοντινή πλατεία με σκουριασμένες κούνιες και μια χαλασμένη τσουλήθρα στο κέντρο. Έρημη παιδική χαρά. Απόκοσμο τοπίο, δίχως παιδικές φωνές, δίχως χαμόγελα αθώα και ζωντάνια. Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Η ζωή πικράθηκε και δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ίσως να ντράπηκε, από την αισχύνη που με αφθονία χαρίζει απλόχερα ο κόσμος. Ίσως να φοβήθηκε την αχορταγιά και την απληστία του ανθρώπου...»

 

ΓΜ: Θέλω να σε ευχαριστήσω Δημήτρη για την συνέντευξη που έδωσες.

 

ΔΑ: Δική μου η ευχαρίστηση Γεράσιμε, για την πολύ όμορφη συνέντευξη με τις εύστοχες ερωτήσεις. Καλή συνέχεια και σε σένα, και ελπίζω κάποια μέρα να ιδωθούμε και από κοντά.

 

ΓΜ: Θα το ήθελα κι εγώ αυτό.

FOLLOW ME

  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • c-youtube

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com