Ποίηση Αθανάσιου Πανέλα

Το καράβι

Καινούργιο ποίημα!

Πατήστε πάνω στο βελάκι!

Μην σε σκιάζει η θάλασσα, μήτε να σ' αντρειεύει!

μήτε η πλατιά της η θωριά τα λοίσθια να σου να πνέει!

Αν η οργή του Ποσειδώνα χτυπήσει τα σκαριά σου

είν' η ζωή μια θάλασσα, δάμασε τα θεριά σου.

 

Κράτα τα άλμπουρα ψηλά, ποτέ να μη σου σπάσουν

να ΄χεις ελπίδες για πανιά κατάλευκα μπροστά σου.

Κι αν η ανεμοδούρα της ζωής μ' αντάρες σε στολίσει

φουσκοθαλασσιά είν' η ζωή, μ' αγάπη θα ηρεμίσει.

 

Μην τους ανέμους αψηφάς, μήτε τα κύματά τους!

μήτε τις δίνες της ζωής που υψώνονται μπροστά σου!

Θα 'ναι το μπάρκο μακρινό, θα ναι τ' αμπάρια φίσκα

μα στης ζωής την θάλασσα μον' με πυξίδα ρίσκα.

 

Πότε η πλώρη χάνεται κι η πρύμνη παραπαίει

σαν την αρρώστια της ζωής που σ' ύφαλο μας πλέει. 

Κράτα τη ρότα σταθερή, θα πιάσεις σε απάγκιο

και στης ζωής την θάλασσα θα έχεις πάντα Άγιο.

 

Μην σε σαλεύσει η θάλασσα μήτε να σε φοβίσει  

για να βαδίσεις στην ζωή, πρέπει την ακτή ν' αφήσεις.

 

Αθανάσιος Πανέλας

 

Από την ποιητική συλλογή "Είναι η ζωή μια θάλασσα".

Πρόσεχε

Μέσα σ' ένα σάπιο κόσμο
που η δυσοσμία του αναβλύζει παντού
που τα νερά της βροχής μόνο σε λασπώνουν
κι οι βάρκες βρίσκονται ανάποδα
στα χέρια των παιδιών
οι φανοί ρούφηξαν τα χρώματα
το γαλάζιο ξέχειλε στην ακτή
εσύ μου φώναζες από το πλατύσκαλο.
Πρόσεχε!

Τίποτα δεν θα 'ναι  ίδιο.
Άργησα να το καταλάβω.
Ίσως να φταίει η ταπεινότης μου
τα λάθος αγκυροβόλια.
Την περηφάνια την έκρυψα
στα χωράφια που περπατούσα
στους κλώνους που έστεκα
στους ανθρώπους
που τα χέρια τους δεν ανθίζουνν.
Τώρα που σ' έχασα
μόνος μου θα προσέχω!

Αθανάσιος Πανέλας

 

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε το βελάκι!

 

Ξυπνήστε, σύντεκνοι

Σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς στη γηραιά Αλβιόνα

κλέβει του κόσμου τις καρδιές πριγκίπισσα γοργόνα,

φέρνοντας τέκνα με χλιδή, πορφυρογεννημένα

κι' εμείς από τη φτώχεια μας πεθαίνουμε στην γέννα!

 

Πρόσφατα εορτάσανε χρυσό Ιωβηλαίο

σουβλίζοντας όλοι αρνί. Εμείς τον.. αρουραίο!

Έχουνε κήπους κρεμαστούς σαν τη Βαβυλωνία,

εμείς σε κάδους σκουπιδιών κρεμόμαστε με βία.

 

Το γεροντάκι δεν μπορεί να πάει με την κυρά του

κι' ο νεαρός με την μνηστή από την συμφορά του.

Του ενός κόψαν  τη σύνταξη κι' άρχισε η μουρμούρα,

του άλλου, που εχάθει  η δουλειά, τον έπιασε φαγούρα.

 

Σαράντα πέντε Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση

και ένας Γιάνης μ' ένα νι δεν μας αφήκε γρόσι!

Με το μυαλό, που κουβαλούν, οι Έλληνες ψηφίζουν!

Τρία πουλάκια κάθονται ψηλά και αρμενίζουν.

 

Κι' αφού σαν μεγαλόκαρδοι καρδιά έχουμε μεγάλη,

καινούργιο φόρο ο Υπουργός σκέφτεται να μας βάλει,

στη νέα λεοντόκαρδη δώρο μικρό να κάνει,

για να' χει προίκα η μικρή σαν βάλει το στεφάνι!

 

Ωρέ!! Ξυπνήστε σύντεκνοι και αρπάξτε τα ζωνάρια.

Τα θηλυκά τα στέρεψαν κι' αρμέγουμε κριάρια.

Αθανάσιος Πανέλας

Πίσω στην αρχή!

Πατήστε το βελάκι!

FOLLOW ME

  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • c-youtube

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com